Rondje Schiphorst

Hotel-café-restaurant "De Halve Stuiver"
Op deze plek, op de hoek van de Reggersweg en de Hoogeveenseweg direct naast het ziekenhuis, was ooit hotel-café-restaurant "De Halve Stuiver" gevestigd. Omdat het naast het ziekenhuis lag, waren de klanten deels medewerkers, maar soms ook patiënten uit het Diaconessenhuis. In het ziekenhuis waren toentertijd nog geen uitgebreide faciliteiten om te eten en te drinken.
De familie Scheper, de exploitanten van de horecagelegenheid, boden die wel. Sommige personeelsleden hadden een "eetabonnement" en op vrijdagavond was het een goede plek om een borrel te drinken.
Ook wachtenden op de bus naar Meppel dronken hier vaak een kop koffie. In koude winters was het soms de pleisterplaats van vermoeide sportievelingen uit Meppel, die geschaatst hadden op de ijsbaan van de Oosterboer, welke naast de Reest lag tegenover het tolhuis. In de tweede helft van de tachtiger jaren is "De Halve Stuiver" afgebroken om ruimte te maken voor de uitbreiding van de poliklinieken. Het bezoekersrestaurant in het ziekenhuis is daarna uitgebreid met een eet- en drinkgelegenheid.
De naam Halve Stuiver is afkomstig van het "Halve Stuuver Pattie". In de volksmond werd de Reggersweg zo genoemd vanwege het nabij gelegen tolhuis aan de Reest, waar passanten een halve stuiver moesten betalen om te passeren.

De Oosterboer
De Oosterboer was een buurtschap, dat van oudsher kerkelijk bij Meppel hoorde. Ze vielen beide onder hetzelfde schuldambt en werden door het bestuur van Landschap Drenthe als één geheel gezien, maar intern lagen de verhoudingen niet zo eenvoudig. Vanaf de bouw van de kerk in 1422 betaalden ingezetenen van de Oosterboer voor één kwart mee aan de kosten voor het hebben van een eigen kerk. In die tijd een redelijke verdeling. Maar..... Meppel groeide uit tot een grote gemeenschap van handelaren, schippers en ambachtslieden.
Oosterboer telde in 1585 zestien erven. De kosten drukten zwaar, maar ze klaagden niet. Het was nu eenmaal zo. Honderd jaar later telde Oosterboer nog steeds zestien erven, de verhoudingen kwamen nog schever te liggen. Het inwonertal van Meppel was veel meer gestegen. Oosterboer bleef een kleine, agrarische gemeenschap.
De plaats Meppel bestond uit elf rotten of wijken. Oosterboer was het twaalfde rot. In 1808 waren er zeventien leerlingen schoolplichtig, in de zomer gingen zij in Meppel naar school. Voor de wintermaanden werd er een onderwijzer aangesteld, die in het buurtschap les gaf, omdat het te gevaarlijk en te ver was voor de kinderen om helemaal naar Meppel te lopen. De meester beurde _. 50 en moest "rondeten". Dat betekende, dat hij volgens een route iedere avond bij de inwoners aanschoof om mee te eten.
Let op! Verderop langs de vaart staat het monument van Anne Willem Swart, de enige militair die het leven liet in Meppel bij het begin van de Tweede Wereldoorlog.

Rumptigerbrug
Op deze locatie lag de brug over de Hoogeveense vaart naar de Oosterboerweg, naar het buurtschap Oosterboer. Vanaf de Oosterboer lag links de boerderij van de familie Stellink en aan de rechterkant de woning van brugwachter Drost. Tegenover de brug was een geliefde uitspanning: de speeltuin met uitspanning van Dragt met een mooie tuin met prieeltjes waar jonggeliefden graag op zondagmiddag vanuit Meppel naar toe liepen om te verpozen.
Ook tijdens de wandeling "Oosterboer rond", over het Zwarte Padtien, vaak verplicht op de zondagmiddag, kon je daar even uitrusten en wat te drinken kopen. Je was hier ver van Meppel en de bewoonde wereld, wel zag je altijd de Meppeler Toren in de verte. Ook liep hier de tramlijn naar De Wijk en verder naar Balkbrug.

De Hoogeveense vaart
In de zeventiende eeuw werd er ten westen van wat later Hoogeveen zou worden, begonnen met het winnen van turf. Deze turf moest over het water via Meppel afgevoerd worden naar het westen van het land. Dit ging over Het Oude Diep, een smalle waterweg en bij lange na niet toereikend. De plannen voor de Hoogeveense Vaart werden al vastgelegd in een ruilcontract in 1625.
Roelof van Echten ruilde toen veen zonder ondergrond tegen de toezegging dat de boeren van Steenbergen en Ten Arlo vrij werden gesteld van het betalen van turftienden en het recht om af te varen via de nog te graven vaart. Van 1625 tot 1850 is de vaart nauwelijks veranderd. In 1851 is de vaart aanzienlijk verbeterd, waarna Meppel een hele periode van welvaart meemaakt. In 1988 is de vaart omgelegd zuidelijk van Meppel. 360 jaar lang hebben allerlei soorten schepen: potten, pramen en tjalken beladen met turf het stadje gepasseerd.
In een octrooi van 1626 was vastgelegd dat Roelof van Echten met de volle steun van Ridderschap en Eigenerfden kon overgaan tot het graven van het gedeelte tussen Meppel en Echten, omdat toen alleen naar turf werd gegraven in het Westerveen. Het was de Compagnie van 5000 Morgen, opgericht in 1631, die de vaart verder liet graven tot Hoogeveen.
Wel was Roelof van Echten één der directeuren, maar de vaart was van de Compagnie en werd ook hierdoor betaald. Het nieuw te graven kanaal was 4,7 m breed en 1 meter diep. Er was sprake van flinke hoogteverschillen. Er werden elf verlaten in de vaart gebouwd, omdat Meppel zo laag in het Drentse land ligt, dat alle water van het Drentse achterland naar Meppel stroomt. De binnenstad van Hoogeveen ligt 12 m. boven N.A.P. Het Kerkplein in Meppel ligt op 1.80 m. boven N.A.P.
De elf sluizen
In de zomer van 1627 was er al sprake van twee schutsluisjes (verlaten) in de Hoogeveensche Vaart tussen Meppel en Echten. Uit een brief uit januari 1632 van Roelof van Echten blijkt, dat er toen nog geen praam met turf naar het "Hooge Veen" kon varen, omdat er nog geen verlaten lagen. Met adviezen en gelden van de Compagnie zijn er nog negen sluisjes aangelegd, zodat het Hooge Veen bereikbaar werd.

Geschiedenis gezondheidszorg in Meppel
Het grote complex rechts is het "oude ziekenhuis". In 1895 werd er, ter vervanging van een oud lokaal t.b.v. ziekenverpleging, een stadsziekenhuis geopend aan de Havenstraat in het centrum van Meppel. In de achter het huis gelegen _in de tuin werden tentjes geplaatst voor patiënten met TBC. Geneesheren hielden hun eigen praktijk in de stad. Een verpleegster en enig huispersoneel zorgden voor de patiënten.
In de twintiger jaren ontstonden zodanige inzichten, dat het ziekenhuis niet meer aan de eisen van die tijd voldeed. In 1937 werd het vervangen en met behulp van de kerk kon er een Diaconessenziekenhuis gesticht worden. In 1935 werd begonnen met het aantrekken van medici, van een zusterstaf en van ondersteunend personeel. De officiële opening aan de Hoogeveenseweg 38 vond plaats op 22 april 1937. Sinds die tijd is het ziekenhuis regelmatig aangepast aan de eisen van de tijd, waardoor van het in 1937 opgeleverde gedeelte slechts weinig overbleef.
In de loop der jaren kwamen de verpleeghuizen Reggersoord en de Schiphorst er bij. Op 21 maart 2022 heeft ISALA de deuren geopend van het nieuwe ziekenhuis en Reestdal Revalidatie. De wandelroute gaat verderop langs het nieuwe ziekenhuis en door de tuinen ervan.
De nieuwe Halve Stuiver
Zin in een kopje koffie of iets anders? Even uitrusten? Ga dan hier naar rechts naar de voorkant van het gebouw. Binnen bevind zich een leuk café genaamd de De Halve Stuiver waar het aangenaam vertoeven is. Fijn om even uit te rusten.

De Reest
Nergens in Nederland is er een riviertje dat zo zichzelf gebleven is, zonder ingrijpen van de mens. De Reest is een echte laaglandbeek met een gemiddeld niveauverschil van 1 meter op 5 kilometer, verhang genoemd. Het water stroomt dus heel langzaam. Vroeger werd de Reest tot De Wijk bevaren met kleine platte scheepjes. Aan de rivier zelf is weinig veranderd. De Reest was tot 1961 de grens tussen Drenthe en Overijssel en tussen Staphorst en Meppel.
De Reest is 32 km lang, ontspringt in een weiland bij Drogteropslagen en mondt uit in het Meppeler Diep. De afwatering van de weilanden eromheen is altijd een punt van aandacht gebleven. Van oorsprong waterde het gebied naar het westen af in de Reest. Sinds de jaren vijftig met behulp van een gemaaltje aan het 6 verbindingskanaal Reest-Hoogeveense Vaart.
Tegenwoordig gaat het water in oostelijke richting onder de Reggersweg door. Afwatering naar het oosten? Dat gaat dwars tegen het gevoel van de boeren in, dat hoort stroomafwaarts, naar het westen dus. Aan de andere kant van de Reggersweg zie je duidelijk de rand tussen weilanden en madelanden. Deze laaggelegen graslanden direct naast de Reest waren niet begaanbaar voor het vee; het was hooiland.
IJsbaan
Vanaf hier aan de rechterkant richting de Reest lag de natuurijsbaan, geëxploiteerd door de Oosterboerse boeren. Dit stuk land stond 's winters bij hoge waterstand van de Reest, in ieder geval al blank. Het hoogteverschil met de weg is zeker wel één meter en het water stroomde zo vanuit de Reest het land op.

Het tolhuis
Aan de linkerkant richting de Reest ligt een fraai complex aan de oever van de Reest. Direct naast de brug bij de overgang over dit riviertje op een strategisch punt. Een boerderij onder een met riet en pannen gedekt schilddak, door een jaaranker gedateerd. Links een aanbouw tussen topgevels met vlechtingen en vierroeden hooiberg.
Het is een rijksmonument uit 1777. Gebouwd door Lucas Reggers. Nadat hij het had verbeterd en opgeknapt kreeg hij het recht om tol te he_en. Met name in de winter en bij regen waren de andere wegen in de buurt onbegaanbaar. Het tolbord met tarievenlijst vertelt de bijzondere geschiedenis.

Hospice Eesinge
Eén van de middeleeuwse boerderijen, in de verte rechts richting snelweg, is 10 jaar geleden aangekocht door de stichting Het Drentse Landschap en is geheel gerestaureerd en verbouwd. Hierin bevindt zich nu het Hospice Eesinge, een prachtige, rustige plek, waar ernstig zieke mensen tijdelijk kunnen verblijven.
Ooievaars
In het Reestdal zijn veel ooievaars te vinden. Het Ooievaarsstation "De Lokkerij" is vlakbij. Deze grote vogels zijn te herkennen aan hun witte en zwarte veren en hun lange oranje snavels en poten. Ooievaars zijn gek op insecten, wormen, muizen, bruine kikkers en soms zelfs jonge eendjes. In de jaren 70 waren er nog maar veertien paren ooievaars in Nederland. Dit kwam o.a. door het gebruik van pesticiden tegen insecten of onkruid op de akkers.
In het Reestdal worden geen pesticiden gebruikt en doordat het grondwaterpeil op natuurlijke vochtige niveaus wordt gehouden is het Reestdal een ideaal gebied voor ooievaars, waar voldoende voedsel te vinden is. Ooievaars voelen zich thuis in het vochtige, ruige landschap dat hier bestaat. Langs de wandelroute staan ooievaarsnesten.
Vanaf mei kunnen hier jonge ooievaars gevonden worden. Jonge ooievaars hebben eerst een donkerbruine snavel, die langzaam oranje kleurt. Als de ooievaars twee jaar oud zijn, hebben ze dezelfde kleur als hun ouders. In augustus en september vertrekken de ooievaars uit Nederland om de winter in warmere gebieden door te brengen.

Eesinge en de es
Dit is de historische poort naar het Reestdal. Hooggelegen op een zandopduiking aan de rand van het beekdal van de Reest liggen twee eeuwenoude boerderijen. Deze behoorden tot het vijftal hoeven waaruit Meppel is ontstaan. De andere waren: Woltinghe, Anekinghe, Severdinghe en Dingstede. De buurtschap Eesinghe was vermoedelijk al bewoond toen Koning Hendrik III in 1040 zijn Drentse bezit aan het Kapittel van Sint Pieter in Utrecht schonk. Het stond al in de dertiende eeuw bekend als Evesinghehus.
Het nieuwe ziekenhuis
Op 21 maart 2022 heeft ISALA de deuren geopend van het nieuwe ziekenhuis en Reestdal Revalidatie aan de Reggersweg 2 te Meppel. Enige jaren hiervoor was het geriatrisch verpleeghuis De Schiphorst al totaal vernieuwd en vergroot. Prachtige moderne energiezuinige gebouwen, helemaal op de toekomst gericht en waar patiënten de beste zorg krijgen. Het nieuwe ziekenhuis kent een vloeroppervlakte van 27.000 m². Dat is kleiner dan het oude ziekenhuis, omdat veel onderdelen van de zorg zijn verplaatst naar Zwolle. In Isala Meppel vindt naast acute basiszorg vooral planbare zorg plaats. Met als speerpunt de zorg voor de oudere patiënt